Suplementy i naturalne witaminy najwyższej jakości !!!

————  MENU GŁÓWNE  ————

Nasz sklep - naturalne suplementy diety i witaminy z CaliVita

Nigdzie nie kupisz taniej !!!

 

 ARTYKUŁY

 CHOROBY

 ZAKAZANE TEMATY

 LINKI TEMATYCZNE

 

Serwis o witaminach - ZAPRASZA.
Co to są witaminy, jakie mają właściwości, gdzie je znaleźć, oraz wiele innych informacji na ich temat, zawiera serwis: www.doktorwitamina.pl

Baner i link do strony "doktorwitamina.pl", czyli wszystko o witaminach.


Serwis o ziołach i minerałach - ZAPRASZA.
Zioła i minerały to NATURA, z którą powinniśmy żyć w symbiozie. Natura oferuje nam bardzo wiele, chociaż my coraz cześciej o tym zapominamy. O właściwościach ziół i składników mineralnych przypomina serwis: www.nowesuplementy.pl

Baner i link do strony "nowesuplementy.pl".


//   Str.Główna Chemia w żywności

 

" Tylko małe sekrety muszą być strzeżone. W te wielkie i tak nikt nie uwierzy. "

Marshall McLuhan

Chemia w żywności.

Chemiczne dodatki do żywności, to związki chemiczne dodawane do produktów żywnościowych, w celu uzyskania odpowiedniego wrażenia smaku i zapachu podobnego do naturalnego, zmiany konsystencji produktu i jego koloru, oraz przedłużania terminu "przydatności produktu do spożycia". Napisałem to w cudzysłowie, bowiem przeważnie te produkty wogóle do spożycia się nie nadają.

No właśnie, nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie fakt, iż duża część tych dodatków, to substancje szkodzące naszemu zdrowiu (także zwierzętom). Każdy z tych dodatków jest badany osobno. Indywidualnie jest też określana dopuszczalna jego zawartość w produkcie spożywczym. A przecież nierzadko produkt zawiera kilkanaście dodatków chemicznych, które łącznie stanowią "bombę" chemiczną dla konsumenta. Poza tym z góry zakłada się, albo i nie, że jedna osoba spożyje określony artykuł spożywczy w również określonej ilości. Dla przykładu, niech będzie to norma substancji chemicznych dla chleba. Jednak producent wędlin, a także sera, czy zupy błyskawicznej itd., stosuje identyczne środki chemiczne. Żaden z nich nie liczy, iż ktoś może zjadać więcej chleba, że może gustować w akurat w takich produktach, w których nakładają się duże ilości tych samych substancji chemicznych. A co się stanie, gdy dziś zamiast jednego piwa, będę miał ochotę wypić pół skrzynki? Na pewno nie zabije mnie alkohol, lecz chemia, której w tym złotym napoju mamy także olbrzymie ilości. Nie skomentuję już sytuacji, gdy producenci zaślepieni zyskami ze sprzedaży swoich produktów, wielokrotnie przekraczają dopuszczalne normy substancji chemicznych, lub używają substancji, które formalnie są zakazane. Raporty kontroli instytucji sprawujących nadzór nad jakością żywności w Polsce, nagminnie opisują takie przypadki. Jesteśmy wręcz faszerowani substancjami chemicznymi, które stopniowo degradują nasze zdrowie. Niektóre z nich pochłaniają naszą energię, "zjadają" inteligencję oraz dobry nastrój. Inne odkładają się przez wiele lat, by ostatecznie wywołać ciężką chorobę, którą powszechnie nazywa się potem cywilizacyjną.

Dodatki do żywności można ogólnie podzielić na:

  • kompozycje smakowo-zapachowe, zwane czasami mieszankami aromatyzującymi
  • barwniki do żywności (dzielą się na organiczne naturalne, syntetyczne identyczne z naturalnymi, organiczne syntetyczne, nieorganiczne syntetyczne, barwniki pochodzenia mineralnego)
  • emulgatory, zagęstniki, środki spulchniające i inne środki zmieniające konsystencję produktów
  • konserwanty
  • przeciwutleniacze
  • stabilizatory - związki przedłużające trwałość produktów

Wszystkie te dodatki mogą mieć pochodzenie naturalne jak i sztuczne. Z tego punktu widzenia dodatki te dzieli się na:

  • naturalne – pochodzące bezpośrednio z produktów naturalnych,
  • identyczne z naturalnymi – tzn. syntezowane przez człowieka, ale o identycznej strukturze chemicznej do związków naturalnych,
  • sztuczne – syntezowane przez człowieka i o strukturze nie odpowiadającej żadnym związkom występującym naturalnie.

Podział na związki pochodzenia naturalnego i sztucznego nie jest ścisły. Każdy związek chemiczny może być produkowany różnymi metodami – może on być wyodrębniany z produktów naturalnych lub być syntezowany przez człowieka. Wbrew utartej opinii, syntetyczne dodatki do żywności są czasem bezpieczniejsze w użyciu od tych wyodrębnianych z produktów naturalnych. Łatwiej jest je bowiem oczyścić i kontrolować przebieg ich produkcji.

~~~~~~~~~~~~~~~~

Niedawno policzono, że tylko w ciągu jednego roku, przeciętny człowiek w kraju wysoko uprzemysłowionym, spożywa ok. 2 kg chemicznych dodatków. Zagrożenia jakie to powoduje są sprawą dyskusyjną. W zasadzie wszystkie dodatki znajdujące się na liście "E" (patrz niżej) są przebadane i uważane za względnie bezpieczne w użyciu, przynajmniej przez wyspecjalizowane instytucje normalizacyjne Unii Europejskiej. Podstawowym zagrożeniem jest fakt, że ich masowe stosowanie, codzienny kontakt z wieloma setkami różnych związków chemicznych w stężeniach większych niż w naturalnych produktach, wywołuje u coraz większej liczby osób (szczególnie dzieci) alergie. Nawet jeśli żaden z tych związków osobno nie jest szkodliwy, to łączne, ciągłe ich spożywanie w dużych ilościach w różnych produktach żywnościowych, radykalnie zwiększa ryzyko powstawania poważnych problemów zdrowotnych. Z drugiej jednak strony, masowa produkcja pakowanej żywności, która jest dystrybuowana przez sieci sklepowe, nie jest właściwie możliwa bez stosowania dodatków chemicznych, zwłaszcza konserwantów. Praktyka handlowa pokazuje, że klienci na ogół wybierają produkty o dłuższym okresie trwałości, ładniejszym wyglądzie i lepszym smaku, mimo że jest to osiągane przez stosowanie chemicznych dodatków do żywności. Zjawisko to powoduje, że producenci jeszcze chętniej wprowadzają masowe stosowanie tych dodatków. Jest to więc sytuacja, przynajmniej częściowo zawiniona przez samych konsumentów, a głównie przez ich ignorancję, zdezorientowanie i wygodę lub lenistwo. Jednak w ostatnich latach, narasta lawinowo zainteresowanie tzw. zdrową żywnością. Spowodowała to wręcz tragiczna sytuacja zdrowotna obecnej populacji społeczeństw, oraz znacznie łatwiejszy dostęp do informacji o tematyce zdrowotnej, choćby za sprawą Internetu. Zgonie z prawami rynku, w odzewie na zapotrzebowanie, rozwija się coraz silniej produkcja zdrowej żywności, która z definicji nie powinna posiadać w swoim składzie żadnych chemicznych dodatków. W niektórych krajach (np: w Wielkiej Brytanii) istnieją specjalne organizacje, które kontrolują produkcję tego rodzaju żywności i dają uczciwym producentom prawo do umieszczania odpowiedniego znaku na opakowaniu. W Polsce nie istnieje jeszcze żadna, powszechnie szanowana instytucja, która kontrolowałaby produkcję tego rodzaju żywności. Dla tego kupując tzw. zdrową żywność, nie ma się pewności czy rzeczywiście nie zawiera ona żadnych chemicznych dodatków. 

~~~~~~~~~~~~~~~~

Na początek wymienię kilka szkodliwych substancji barwiących, mających zastosowanie w przemyśle spożywczym. Barwników jest znacznie więcej, ale nie wszystko na raz - stopniowo listę będę uzupełniał. Nie wszystkie też są dla nas szkodliwe i takie będę pomijał. Zwracam uwagę, że w tym momencie piszę jedynie o barwnikach, czyli maleńkim skrawku tego, co serwuje się nam na talerzu.

B A R W N I K I

E102 (Tartazyna)

Pochodzenie: Syntetyczny. Jest to jeden z popularniejszych barwników azowych stosowanych w przemyśle spożywczym. Właściwości: Jest to jeden z niebezpieczniejszych barwników stosowanych w żywności.
Zastosowanie: Stosowany jest do barwienia na żółto takich artykułów spożywczych jak: napoje w proszku, napoje bezalkoholowe, polewy do deserów w proszku, zup w proszku, galaretek, dżemów, likierów owocowych, kasz, miodu sztucznego i musztardy. Jest to stosunkowo tani barwnik, dlatego można go spotkać w niskiej jakości napojach gazowanych. Wiele tanich pomarańczowych napojów jest zabarwianych za pomocą tartrazyny, dlatego dobrze byłoby czytać ich skład i wybierać te z naturalnymi barwnikami.
Inne nazwy: Cl 191140, Food Yellow 4 (żółcień żywnościowa 4), żółcień kwasowa 23
Dzienne spożycie: Do 7.5 mg/kg masy ciała.
Zagrożenie: U astmatyków i osób z nietolerancją aspiryny może powodować reakcje alergiczne, bezsenność, depresję, nadpobudliwość i dekoncentrację. Szczególnie niepożądane jest stosowanie tego związku u dzieci z syndromem ADHD. Ponadto może wywołać dychawicę. Inne, możliwe objawy spożycia, to: astma, pokrzywka, zapalenie skóry, katar sienny, depresja, problemy z koncentracją, swędzenie warg i języka, nadpobudliwość, agresywność, dezorientacja, bezsenność, powinny jej unikać osoby uczulone na aspirynę, niezalecane dzieciom.

E104 (Żółcień chinolinowa)

Pochodzenie: Syntetyczny barwnik nieazowy.
Właściwości: Żółcień chinolinowa bardzo dobrze rozpuszczalny w wodzie.
Zastosowanie:
Inne nazwy: Cl47005, Food Yellow 13 (żółcień żywnościowa/spożywcza 13)
Dzienne spożycie: Do 10 mg/kg ciała.
Zagrożenie: Według przeprowadzonych badań powoduje nadpobudliwość u dzieci, ponadto zaczerwienienie, wysypkę i anaflaksję. Osoby cierpiące na astmę i uczulone na aspirynę powinny stanowczo unikać tego barwnika. W testach na szczurach po podaniu czystej chinoliny obserwowano powstawanie nowotworów wątroby. Jeżeli żółcień chinolinowa jest składnikiem produktu spożywczego, to jej producent zobowiązany jest do zamieszczenia informacji, że składniki mogą mięć niekorzystne wpływ na aktywność i zdolność koncentracji u dzieci. 

E107 (Żółcień 2G)

Pochodzenie: Syntetyczny barwnik azowy.
Właściwości: Barwi żywność na żółto, bardzo dobrze rozpuszczalna w wodzie.
Zastosowanie: Majonez
Inne nazwy: Żółcień żywnościowa 5, Żółcień kwasowa 17
Dzienne spożycie: ADI nie zostało określone.
Zagrożenie: Jjest barwnikiem azo, zatem przyczynia się do rozwoju alergii, nadpobudliwości i astmy. Jej zastosowanie jest ograniczone i w najbliższej przyszłości może zostać zakazane. 

E110 (Żółcień pomarańczowa FCF)

Pochodzenie: Syntetyczny barwnik azowy.
Właściwości: Jest bardzo dobrze rozpuszczalny w wodzie.
Zastosowanie: Stosowany jest do takich produktów jak: marmolady, żele, gumy do żucia, powłoki tabletek, zupy w proszku, kasze, płatki zbożowe. Ze względu na jego zły wpływ na zdrowie jest zakazany w kilku krajach.
Inne nazwy: CI 15985, żółcień FD&C6
Dzienne spożycie: Do 2.5 mg/kg masy ciała.
Zagrożenie: Substancja ta może wywołać nasilenie się objawów astmy (pokrzywka, duszności) u osób na nią cierpiących, ponadto występuje prawdopodobieństwo wystąpienia nadpobudliwości i dekoncentracji u dzieci. Po przeprowadzeniu testów na zwierzętach stwierdzono, że przy dużych dawkach substancja ta sprzyja powstawaniu nowotworów nerek. 

E122 (Azorubina)

Pochodzenie: Syntetyczny barwnik azowy.
Właściwości: Czerwony barwnik należący do grupy azozwiązków, bardzo dobrze rozpuszczający się w wodzie jako sól sodowa. Proszek i granulat mają kasztanowo-czerwony odcień, zaś po rozpuszczeniu niebiesko-czerwony.
Zastosowanie: Stosowany jest do wielu produktów spożywczych, np. aromatyzowane napoje bezalkoholowe, lody, wyroby piekarnicze i cukiernicze, budynie. Zakazany w niektórych krajach.
Inne nazwy: CI 14720
Dzienne spożycie: Do 4mg/kg masy ciała.
Zagrożenie: Podobnie jak u wszystkich azowych barwników, jego spożywanie nie jest wskazane u osób chorujących na astmę, powinny go unikać osoby uczulone na aspirynę. Może wywoływać nadpobudliwość. Kancerogenny u zwierząt. W połączeniu z benzoesanem wpływa na nadmierną aktywność dzieci. 

E123 (Amarant)

Pochodzenie: Syntetyczny barwnik azowy.
Właściwości: Barwa niebiesko-czerwonej (smołowej). Występuje w formie soli sodowej. Bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie.
Zastosowanie: Stosowany jest do wielu produktów spożywczych, np. kolorowych napojach alkoholowych, kawiorze, ciastach w proszku, galaretkach, płatkach zbożowych, kaszach, napojach bezalkoholowych, przetworach z czarnej porzeczki.
Inne nazwy: CI 16185, czerwień acydowa 27, azorubina S
Dzienne spożycie: Do 0,5 mg/kg masy ciała.
Zagrożenie: Ze względu na to że związek ten należy do barwników azowych jego spożycie nie jest wskazane u astmatyków. Mimo jego mutagennego działania, które udowodniono u szczurów, nie wycofano go całkowicie z rynku. Jedynie niektóre państwa ograniczyło użycie tego barwnika poprzez zmniejszenie dziennego spożycia (ADI) do 0,5 mg/kg. W Stanach Zjednoczonych uważa się go za rakotwórczy i jest całkowicie zakazany. Jest również odpowiedzialny za odkładanie się wapnia na nerkach. W połączeniu z benzoesanem wpływa na nadmierną aktywność dzieci. 

E124 (Pąs 4R)

Pochodzenie: Syntetyczny barwnik azowy.
Właściwości: Barwnik azowy o barwie jasnoczerwonej. Występuje w formie soli sodowej i bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie. Charakteryzuje się małą odpornością na promienie słoneczne.
Zastosowanie: Stosowany jest do wielu produktów spożywczych, np. kolorowych napojach alkoholowych, deserach, lodach, wyrobach piekarniczych i cukierniczych. Zabroniony w Stanach Zjednoczonych, Norwegii i Finlandii.
Inne nazwy: CI 16255
Dzienne spożycie: Do 4mg/kg masy ciała.
Zagrożenie: Ze względu na to że związek ten należy do barwników azowych jego spożycie nie jest wskazane u astmatyków. W połączeniu z benzoesanem wpływa na nadmierną aktywność dzieci. 

E127 (Erytrozyna)

Pochodzenie: Syntetyczny czerwony barwnik zawierający jodynę.
Właściwości: Syntetyczny barwnik, zawiera jodynę. Występuje w formie soli sodowej i bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie. Charakteryzuje się małą odpornością na promienie słoneczne.
Zastosowanie: Najczęstszymi i jedynymi możliwościami jego zastosowania na terenie Unii Europejskiej jest barwienie koktajli wiśniowych oraz owoców kondensowanych, szczególnie wisienek. Barwnik ten jest dozwolony tylko ze względu na to, że jest jedynym który nadaje się do barwienia wiśni poprzez namaczanie. Po użyciu innych barwników, wydostają się one z wisienek i zabarwiają syrop oraz wszystkie pozostałe owoce zawarte w tym syropie.
Inne nazwy: CI 45430, Food Red 14, tetrajodofluoresceina.
Dzienne spożycie: Do 0,1mg/kg masy ciała.
Zagrożenie: Może powodować dekoncentrację u dzieci oraz trudności w nauce. W wyniku badań na zmiany genetyczne, stwierdzono je tylko u bakterii i do dziś nie zrezygnowano całkowicie ze stosowania tego barwnika w przemyśle spożywczym. Jego zastosowanie ograniczono jedynie do produktów w których jest niezastąpiony technologicznie. Inne szkodliwe działania: zakłócenia w metabolizmie jodu i większa czułość na światło u osób nadwrażliwych na ten bodziec. 

E128 (Czerwień 2G)

Pochodzenie: Syntetyczny barwnik azowy.
Właściwości: Czerwony barwnik żywności. Bardzo dobrze rozpuszczalny w wodzie.
Zastosowanie: Od dnia 27 lipca 2007 roku barwnik ten jest zabroniony w krajach Unii Europejskiej (w tym również w Polsce) Przed wprowadzeniem zakazu stosowany był przeważnie w wyrobach mięsnych, takich jak kotlety mielone czy różnego rodzaju kiełbaskach. Dzięki jego użyciu mięso uzyskiwało tradycyjną czerwoną barwę a przy obróbce termicznej powodował brązowienie. Był również szeroko stosowany w przemyśle cukierniczym do produkcji cukierków i innych wyrobów pokrewnych.
Inne nazwy: CI 18050, Food Red 10
Dzienne spożycie: zabronione
Zagrożenie: Związek ten szkodliwie wpływa na zdrowie człowieka, po jego spożyciu jest szybko metabolizowany do aniliny, która jest znana ze swoich właściwości rakotwórczych. Anilina wpływa również niekorzystnie na hemoglobinę będącą składnikiem krwi każdego człowieka. Inne niekorzystne skutki spożycia to: nasilenie się objawów astmy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe oraz nadpobudliwość u dzieci. 

E129 (Czerwień Allura AC)

Pochodzenie: Syntetyczny barwnik azowy.
Właściwości: Barwi żywność na czerwono, bardzo dobrze rozpuszczalna w wodzie. Występuje jako sól sodowa. Po rozpuszczeniu ma odcień pomarańczowoczerwony natomiast w postaci sproszkowanej ciemnoczerwony. Charakteryzuje się dobrą odpornością na światło i temperaturę.
Zastosowanie: Jest zabroniony w takich krajach jak: Dania, Belgia, Niemcy, Szwajcaria, Australia i Norwegia. W Całej Unii Europejskiej jego zastosowanie ogranicza się do produktów cukierniczych i mięsnych.
Inne nazwy:
Dzienne spożycie: Do 7 mg/kg masy ciała.
Zagrożenie: Znajduje się w gronie barwników mających negatywny wpływ na zdrowie astmatyków. Ze względu na to że jest to związek azowy, może nasilać objawy astmy. U dzieci może z połączeniu z benzoesanami może powodować nadpobudliwość psychoruchową znaną powszechnie jako ADHD, dlatego nie zaleca się spożywania przez nie tego barwnika. Ponadto udowodniono, że jeśli jest spożywany w większych ilościach, to jeden z jego produktów degradacji powoduje raka pęcherza u zwierząt. Ostatnio pojawiają się sprzeczne informacje, że barwnik ten posiada właściwości hamujące rozwój raka spowodowanego aflatoksynami (toksyny różnych gatunków pleśni). Badania nie są jednak w pełni wiarygodne. 

E131 (Błękit patentowy V)

Pochodzenie: Syntetyczny niebieski barwnik.
Właściwości: Barwnik dostarczany najczęściej jako sól sodowa. Odporny na wysoką temperaturę i promienie świetlne. Zastosowanie: Może być stosowany w wielu produktach spożywczych, najczęściej do barwienia lodów oraz słodyczy . Ponieważ jest on stosunkowo drogim barwnikiem nie jest zbyt często używany. Zakazany w Australii, Stanach Zjednoczonych i Norwegii.
Inne nazwy: CI 42051, Blue Food 5
Dzienne spożycie: Do 15 mg/kg masy ciała.
Zagrożenie: Zgłaszane były przypadki objawów alergicznych wynikających z łączenia się barwnika z białkami organizmu. Ponadto jest czynnikiem powodującym uwalnianie się histaminy.

E132 (Indygotyna)

Pochodzenie: Niebieski barwnik naturalnie występujący w krzewie Indigofera tinctoria , chociaż na skale produkcyjna wytwarzany syntetycznie.
Właściwości: Bardzo dobrze rozpuszczalny w wodzie. Jest to tzw. barwnik smołowy (barwa głęboko niebieska). Występuje naturalnie w krzewie Indigofera tinctoria i to właśnie z niego można uzyskać ten barwnik. Na skalę przemysłową pozyskuje się go jednak drogą laboratoryjną.
Zastosowanie: Butelkowe napoje bezalkoholowe, słodycze, herbatniki, lody, wypieki, wyroby cukiernicze.
Inne nazwy: niebieski FD&C2, indygokarmina
Dzienne spożycie: Do 5 mg/kg masy ciała.
Zagrożenie: Barwnik ten łączy się z niektórymi białkami występującymi w organizmie, w wyniku czego u niektórych osób mogą wystąpić reakcje alergiczne. Ponadto istnieje pewne prawdopodobieństwo wystąpienia nadpobudliwości i problemy z sercem. Jest niezalecany dzieciom. Potencjalnie kancerogenny (rakotwórczy). 

E141 (Chlorofili kompleksy miedziowe)

Pochodzenie: Syntetyczne miedziowe kompleksy chlorofili (E140) są naturalnym zielonym barwnikiem, który występuje we wszystkich roślinach i glonach. E141 na skale produkcyjna otrzymywany jest z pokrzywy, traw i lucerny. Podczas chemicznej de-estryfikacji chlorofilu, wytwarzane są feofityny.
Właściwości: Barwnik ten charakteryzuje się takimi samymi właściwościami jak poprzednik (E-140). W odróżnieniu jednak od chlorofilu naturalnego ten jest wyprodukowany syntetycznie i dodatkowo wzmocniony jonami miedzi przez co ma mocniejszą barwę i jest bardziej odporny na promienie słoneczne i wysoką temperaturę. Często jest również uważany bardziej za utrwalacz niż za barwnik.
Zastosowanie: Jest stosowany głównie do wzmacniania barwy groszku.
Inne nazwy: CI 75810
Dzienne spożycie: Do 1,5 mg/kg masy ciała.
Zagrożenie: W wyniku ogrzewania mogą zostać uwolnione jony miedzi, które nie są szkodliwe dla zdrowia przy małych ilościach gdyż nie osiągają stężenia toksycznego. Istnieje również związek pomiędzy ludźmi chorymi psychicznie z zwiększoną zawartością miedzi w ich krwi, który jak dotąd nie został udowodniony. 

E142 (Zieleń S)

Pochodzenie: Syntetyczny zielony barwnik.
Właściwości: Nadanie żywności zielonej barwy. E142 jest rozpuszczalny w wodzie, ale niestabilny w roztworach kwasów i zasad.
Zastosowanie: Stosowany głównie do produkcji słodyczy, lodów i różnego rodzaju kremów. Zakazany w Kanadzie, Japonii, Stanach Zjednoczonych i Norwegii.
Inne nazwy: CI44090, Green S, Food Green 4, Food Green
Dzienne spożycie: Do 5 mg na kg masy ciała.
Zagrożenie: Możliwe wywołanie objawów alergii i anemii. Do tej pory nie opublikowano wiele wyników badań na temat tego związku. 

E150a-d (Karmel, karmel amoniakalny, karmel amoniakalno-siarczynowy)

Pochodzenie: Wytworzone przez ogrzewanie na sucho lub palenie cukru w obecności zasad, amoniaku, siarczynu lub ich kombinacji.
Właściwości: Grupa barwników o barwie brązowej. Powstają w wyniku karmelizacji cukrów, czyli ogrzewaniu ich powyżej ich temperatury topnienia. Ciemne zabarwienie karmelu pochodzi od związków huminowych.
Zastosowanie: Stosowany do bardzo wielu produktów. W napojach coca-cola zastosowanie znalazł barwnik E150d, czyli karmel amoniakalno-siarczynowy.
Inne nazwy: E150a karmel alkaliczny, karmel klasy I (brązowo-czarny), E150b karmel zasadowo-siarczynowy, karmel klasy II (brązowy), E150c karmel amoniakalny, karmel klasy III (brązowy), E150d karmel amoniakalno-siarczynowy, karmel klasy IV (brązowy)
Dzienne spożycie: Do 200 mg/kg masy ciała dla E150c i E150d. Jednakże nie ma wyznaczonej dopuszczalnej dziennej dawki dla E150a i E150b
Zagrożenie: Ewentualne złe następstwa zdrowotne może powodować karmel amoniakalny, np. może wpływać źle na żołądek, płodność, w niektórych testach na zwierzętach wywołał konwulsje, jest toksyczny dla krwi szczurów. Przy spożyciu dużych dawek E150c i E150d mogą wystąpić problemy jelitowe. Ze względu na złożoną budowę związku nadal prowadzi się badania toksykologiczne. 

E151 (Czerń brylantowa BN)

Pochodzenie: Syntetyczny barwnik azowy.
Właściwości: Bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie. Charakteryzuje się wysoką odpornością na światło ale słabą na wysoką temperaturę.
Zastosowanie: Ograniczone użycie, ale jest stosowany do uwydatniania koloru niektórych produktów z ikry rybiej i niektórych wyrobów cukierniczych. Można go wykryć w tanim kawiorze, ponieważ jest łatwo rozpuszczalny w wodzie i barwi białko jaj ugotowanego na twardo. Oryginalny czarny lub szary kawior nie farbuje. Zakazany w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Finlandii, Japonii i Norwegii.
Inne nazwy: CI 28440, Food Black
Dzienne spożycie: Do 1- 5 mg/kg masy ciała.
Zagrożenie: Jest szkodliwy. Jako, że jest to związek azowy, może powodować niepożądane skutki u osób z nadwrażliwością na salicylany. Ponadto może być przekształcony w jelicie przez bakterie do szkodliwych związków. Przy występowaniu z benzoesanem powoduje nadczynność u dzieci. 

E154 (Brąz FK)

Pochodzenie: Mieszanina syntetycznych barwników azowych.
Właściwości: Brązowy barwnik żywności, bardzo dobrze rozpuszczalny w wodzie. Zastosowanie: Według rozporządzenia Ministra barwnik ten można stosować tylko przy produkcji śledzi wędzonych z Anglii i Norwegii. Zakazany w Stanach Zjednoczonych i Unii Europejskiej, prócz Anglii i Norwegii.
Inne nazwy: Food Brown 1
Dzienne spożycie: Brak
Zagrożenie: Jeżeli spożywamy zbyt często śledzie wędzone zawierające ten barwnik, to może się nam odkładać w nerkach i naczyniach limfatycznych. Ze względu na to że jest to związek azowy, może powodować uwalnianie się histaminy i nasilać objawy astmy. Jego wysoka szkodliwość wynika jednak z tego, że kilka składników może mieć na organizm mutagenny wpływ. W połączeniu z benzoesanem wywołuje nadczynność u dzieci. 

E155 (Brąz HT)

Pochodzenie: Syntetyczny barwnik azowy.
Właściwości: Barwnik smołowy i azowy, bardzo dobrze rozpuszczalny w wodzie. Jest odporny na wysokie temperatury, światło, kwasy owocowe i benzoesowe oraz na środowisko zasadowe. Kolor może zanikać jedynie w obecności siarki. Zastosowanie: Dzięki swojej doskonałej odporności na temperaturę jest często używany przy produkcji wypieków piekarskich i ciastkarskich takich jak czekoladowe ciasta w proszku i czekoladowe herbatniki. Ponadto może być również stosowany do aromatyzowanych napojów bezalkoholowych i lodów.
Inne nazwy: CI 20285,Food Brown 3
Dzienne spożycie: Do 1,5 mg/kg masy ciała.
Zagrożenie: Ze względu na to że jest to związek azowy, może powodować uwalnianie się histaminy i nasilać objawy astmy. Niezalecany dla dzieci i u osób z nietolerancją aspiryny. Podobnie jak w E-154 może odkładać się w nerkach i naczyniach limfatycznych. 

E160b (Annatto/biksyna/norbiksyna)

Pochodzenie: Naturalny barwnik izolowany z nasion drzewa annatto(Bixa orellana) . Annatto jest nazwą surowego wyciągu, podczas gdy biksyna jest barwnikiem rozpuszczalnym w tłuszczach a norbiksyna w wodzie.
Właściwości: Barwniki spożywcze o kolorach od czerwonego do brązowego, w zależności od rozpuszczalnika użytego do ekstrakcji. Zastosowanie: Wiele różnych produktów.
Inne nazwy: Cl 75120
Dzienne spożycie: Do 2,5 mg/kg masy ciała dla annatto i do 0,065 mg/kg masy ciała dla biksyny.
Zagrożenie: Annatto może spowodować alergie i egzemę. (nie zawsze wiadomo, który czynnik w mieszaninie jest odpowiedzialny za efekty uboczne). 

E172 (Tlenki żelaza)

Pochodzenie: Naturalny minerał, przemysłowo produkowany z żelaza w proszku.
Właściwości: Barwnik, w zależności od odmiany może mieć kolor czerwony, brązowy, czarny, pomarańczowy i żółty. Przemysłowo produkowany z żelaza w proszku, jest pochodzenia naturalnego.
Zastosowanie: Ma dużo zastosowań jako środek do pokrywania powierzchni, używany jest w szczególności do takich produktów jak: pasty i kremy z łososia i krewetek, ciasta i desery w proszku, pasty mięsne.
Inne nazwy: E172(i): czarny tlenek żelaza, CI 77499 E172(ii): czerwony tlenek żelaza, CI 77491 E172(iii): żółty tlenek żelaza, CI 77492
Dzienne spożycie: Do 0,5 mg/kg masy ciała.
Zagrożenie: Twierdzi się, że jest to barwnik potencjalnie nieszkodliwy. Jednak należy mieć pod kontrolą poziom jego spożycia, ponieważ żelazo jest prawdopodobnie toksyczne we wszystkich postaciach i nadmiar może zagrozić zdrowiu. 

E173 (Aluminium)

Pochodzenie: Naturalnie występujący metal, uzyskiwany z boksytów
Właściwości: Srebrno-szary kolor. Używany tylko do powlekania powierzchni.
Zastosowanie: Stosowany jest głównie w cukiernictwie do zdobienia powierzchni różnych wyrobów cukierniczych, np. tortów. Ogólnie ze względu na swoją szkodliwość jest rzadko stosowany. Aluminiowe puszki pokrywane są od wewnątrz cienką warstwą polimeru lub żywic epoksydowych, zabezpiecza­jącą materiał puszki przez agresją kwaśnej zawartości. Zakazany w Australii.
Inne nazwy: CI 77000
Dzienne spożycie: Nieokreślone.
Zagrożenie: Połknięcie lub inhalacja może nasilić choroby nerek i płuc. Toksyczny dla układ krwionośnego, rozrodczego i nerwowego. W związku z udowodnieniem związku tego metalu z chorobą Alzheimera Parlament Europejski uznał, że dodawanie aluminium powinno być zakazane. Polecam ciekawy wpis na temat toksycznego wpływu aluminium na nasz organizm: Niebezpieczne ALUMINIUM.

E174 (Srebro)

Pochodzenie: Naturalnie występujący metal. Właściwości: Srebrno-szary kolor.
Zastosowanie: Stosowany jest głównie w cukiernictwie do zdobienia powierzchni różnych wyrobów, np. tortów. Jony srebra są środkiem hamującym rozwój bakterii, grzybów i pleśni. Dlatego cząsteczki srebra wchodzą też w skład osłonek wędlin. Zakazany w Australii.
Inne nazwy: CI 77820
Dzienne spożycie: Nieokreślone.
Zagrożenie: Gromadzi się w tkankach, o może powodować uszkodzenia nerek. W dawnych czasach ludzie a zwłaszcza szlachta i zamożni, którzy jedli sztućcami z czystego srebra chorowali często na srebrzycę. Stężenie tego pierwiastka w ich organizmie było tak duże że ich skóra zmieniała barwę na szarą. Z raportu przedstawionego przez niemiecki Związek na Rzecz Ochrony Środowiska i Przyrody (BUND - raport z 2009-go roku) wynika, że cząsteczki srebra są bronią obosieczną i mogą mieć szkodliwy wpływ na zdrowie człowieka oraz środowisko naturalne. Z kolei u szczurów inhalowanych nanosrebrem stwierdzono podwyższoną zawartość tego metalu w wątrobie, nerkach i płucach. Niedawno koreański naukowiec poinformował, że w płucach szczurów rozwijają się chroniczne stany zapalne. 

E175 (Złoto)

Pochodzenie: Naturalny metal. Właściwości: Złoty kolor.
Zastosowanie: Stosowany jest głównie w cukiernictwie do zdobienia powierzchni różnych wyrobów, np. tortów, oraz do produkcji likieru Goldwasser. Jego wysoka cena powoduje, że stosowany jest raczej w małych ilościach.
Inne nazwy: CI 77480
Dzienne spożycie: Nieokreślone.
Zagrożenie: Mogą występować reakcje alergiczne. Ponadto jest neurotoksyczny, co znaczy że może uszkadzać trwale lub przejściowo neurony. 

E180 (Czerwień litolowa BK)

Pochodzenie: Syntetyczny barwnik azowy, zawierający jony glinu i wapnia.
Właściwości: Czerwony barwnik.
Zastosowanie: Stosowany jest przy produkcji serów. E-180 wykorzystywany jest do wytwarzania jadalnych i niejadalnych powłok serów dojrzewających. Zakazany w niektórych krajach.
Inne nazwy: karmin 6B, litorlubina
Dzienne spożycie: Do 1,5 mg/kg masy ciała.
Zagrożenie: Może wywoływać reakcje alergiczne, pokrzywkę, katar sienny, problemy żołątkowo-jelitowe, bezsenność i nadpobudliwość. 

 

 





“Suplementy diety, naturalne witaminy i multiwitaminy, żywienie, dodatki, profilaktyka, dieta, żywność, zdrowie”

 

Copyright ©  •  powitaminy.pl  2009  •  wszelkie prawa autorskie zastrzeżone